Die Wilde Jagd fliegt jede Nacht über Bodenmais hinweg. Man fürchtet sie nicht. Wichtig ist nur, daß die Zuschauer während des Vorgangs stumm bleiben. Einmal fliegt sie von Bodenmais nach Waldmann. Eine Frau, ein Bub und ein Hund stehen vor dem Haus. Die Frau hört von Ferne ein Singen, Lachen, Weinen und Juchzen. Sie bietet der Wilden Jagd ihren Hund “Waukerl” an. Den lehnt die Wilde Jagd ab, dafür nimmt sie den Buben mit. Nach drei Tagen finden Holzhauer im Ecker-Berg ein Bein des Knaben:
De Wejd Jocht, de is aah frejhers gflogn. De host ojj Nocht sehgn kinna. Na ja! Hamand d’Lät net gfoarchtn! Wenn s’ nix do’ hamand dagegn, ober daß s’ nix gsogt hamand, – und des hot neamad do’, – ejtz hot s’ koa Macht ghot und is hojt einfach übergflogn!
Is über’n Bomoas aahr amoj übergflogn. Her aaf d’Wojdma’-Hääser do, in dem Haas do, wou het d’ Schlewiski drin is. Do is’s Wä noh mit’n koarn Baoum aawer zun Wossermocha. Der Hund is aah danebn gstandn, der hot Waukerl ghoessn, der Hund. Naja, derwei kimmt de Wejd Jocht daher, net. Und do derf ma ninx sogn!
Ejtz hot des Wä de Wejd Jocht ghört vo der Wätn. Hot ojjerhand gsunga und glocht, gweut und gjucherzt, a so is s’kemma. Und des Wä mit’n kloan Baoum draaßt gwen! Hot’s gsogt: “Huss, Waukerl, du aah mit!” hot ober en Hund gmeut, net! Is s’ scho do aah gwen, de Wejd Jocht. Und hot ihr net en Hund, sondern en Baoum mitgnumma!
Noh drä Tognen amoj hamand d’Hojzhaaer in Ecker-Ber en oazejner Haxn vo dem kloan Baoum gfuna. Ja! Des ist a läder Plotz gwen, draasst in Wojdma’!”
Quelle: Bodenmaiser Sagen, Dr. Reinhard Haller





